Blog: Jeugdsentiment

Met regelmaat lees en hoor je over de vele, zich in snel tempo opeenvolgende, veranderingen in de wereld, met name op het gebied van technologie. Grenzen verdwijnen, organisaties hebben moeite bij te blijven en waar mijn generatie nog altijd een beetje moet wennen aan de wereld die opengaat met sociale media, kan generatie Y zich geen leven zonder meer voorstellen. Veranderen hoort bij het leven. Geen dag is hetzelfde. Ieder moment uniek. En iedere dag worden we ouder. Beetje jammer alleen van die rimpels en grijze haren. 

Al die veranderingen, je zou bijna vergeten stil te staan bij wat er door de jaren heen wel hetzelfde is gebleven. Ik realiseer me dit op het moment dat op woensdagmiddag 12.01 uur mijn deurbel gaat. En een blonde jongeman mij vriendelijk vraagt of ik kinderpostzegels wil kopen. Zodra hem duidelijk is dat hij bij mij verkeerd is – sorry, maar ik koop ze van mijn eigen dochter – zegt hij netjes gedag en sprint hij weg. Om zijn klasgenootjes, die zich inmiddels kriskras door mijn straat begeven, voor te zijn. De contante betaling kan dan wel plaats gemaakt hebben voor een eenmalige machtiging, het sentiment is nog precies hetzelfde als – in mijn geval - 29 jaar geleden.


Bijna hetzelfde sentiment ervaar ik als ik mijn zoon met een studieboek Duits in zijn handen zie (wat overigens iets heel anders is dan wanneer iemand met zijn neus in de boeken zit). Rozen verwelken, schepen vergaan, maar ook Duitse naamvallen lijken altijd te blijven bestaan. Dat zijn huidige docent Duits ook nog eens dezelfde is als mijn leraar Duits van toen, maakt het sentiment compleet.


Deze week herleef ik mijn eigen jeugd een beetje. Niet alleen herinner ik me het fanatisme om de meeste kinderpostzegels verkocht te krijgen en het mondelinge examen Duits, waarbij de heer Huisjes mij zwaar door de mand liet vallen met vragen over het boek Andorra. Ook voel ik een kinderlijke spanning en tel ik stiekem de nachtjes af tot het zondag is. Want zondag… dan ga ik samen met mijn dochter naar de Tina-dag. De Tina, een striptijdschrift voor meiden van 9 tot 12 jaar. Een weekblad wat ik van voor tot achter las. Met posters van popsterren en sporthelden. En strips zoals Noortje. Weliswaar kent Tina vandaag de dag een website. Is een poster van A-HA verre van cool. En heeft mijn dochter een e-mailadres nodig in plaats van een briefkaart om aan een prijsvraag mee te doen. Maar of je nou nu 11 jaar bent, of 29 jaar geleden, de beleving is dezelfde. Nog maar twee nachtjes…