Blog: Play hard to get

Nieuwsbrieven. Dagelijks ontvang ik er meerdere in mijn mailbox. Een aantal vak-gerelateerde, een aantal shopping-gerelateerde. In het bijzonder kleding. Niet dat ik dagelijks op de hoogte wil zijn van alle wel- en niet-aanbiedingen. Maar om bij mijn eerste bestelling in aanmerking te komen voor 10% korting, heb ik me toch maar aangemeld voor de nieuwsbrief. Dat was de deal.

De meeste digitale post ontvang ik van Wehkamp. Iedere dag is er wel iets te melden. Een kortingscode voor 10 € extra korting. Een reminder met betrekking tot de geldigheid van deze kortingscode. En een, bijna ‘vriendelijke doch dringende’, herinnering dat ik nog maar een uur de tijd heb mijn korting te verzilveren. Eigenlijk zou ik me af moeten melden. Ik irriteer me aan de opdringerigheid. Maar ik doe het niet.


Mijn e-mailadres staat ook op de distributielijst van kledingmerk Only. Weet niet eens meer waarom. De mails komen binnen, ik filter op onderwerp, delete 9 van de 10 nieuwsbrieven en die ene andere keer klik ik door naar de website, om vervolgens af te haken. Ik weet niet of dit in de ogen van Only te weinig is. Of dat ik te weinig (niet) bestel. Of dat ik ze te veel kost. Feit is… ze willen van me af!


Deze ochtend ontving ik twee mails van de Only Customer Club. De eerste met als onderwerp: “-70% // Final Sale”. Twintig minuten later gevolgd door “Tot ziens! …of wil je vrienden blijven…?”. Ik schrok er bijna van. Wat heb ik gedaan dat ze mij gaan dumpen? Ík moet degene zijn die de overvloed aan nieuwsbrieven zat wordt, toch? De ‘final sale’ e-mail heb ik niet geopend. De ‘tot ziens’ e-mail meteen. Dit konden ze vast niet zo bedoelen. De eerste zin die ik zie is “Het is tijd om een beslissing te nemen”. Wederom vraag ik me af… wat heb ik fout gedaan? Lees ik verder, hopende op een passende verklaring, voel ik me alleen maar meer afgewezen. “Wil je nog vrienden met ons blijven? Zo niet, dan nemen we voor nu afscheid en hopen we dat we je nog eens terugzien. Als je nog eens wilt praten, we zijn hier te vinden”, gevolgd door een verwijzing naar Instagram en Facebook. “Groetjes, Only”.


Ik ben met stomheid geslagen. Maakt Only het nu echt uit met me? Of is dit een ‘play-hard-to-get-strategie’? Bijna heb ik spijt dat ik eerder nooit wat besteld heb. Zo had ik het echt niet bedoeld. Op zoek naar een acceptabele uitleg, klik ik op de nieuwsbrief. Mijn hart maakt een sprongetje. “Jeej! We zijn zo blij dat je hebt besloten om te blijven… We spreken elkaar snel.” Ze willen me nog! Maar ja, wil ik Only dan nu nog wel… Oh wacht, ik krijg als bedankje 20% korting. Yep, we zijn weer vriendjes. Maar ik bepaal tot wanneer.