Blog: Sigaar uit eigen doos?

Korting. Maar weinig geeft zo’n voldaan gevoel om tijdens een verjaardag te vertellen hoe veel je bespaard hebt op de aankoop van je laatste aanwinst. De professionele inkoper heeft het zichzelf als doel gesteld: nooit en te nimmer zal hij de vraagprijs betalen. En de op koopjes jagende amateur knipt, plakt en plant zijn voordeel bij elkaar. Of we ons nu wel of niet realiseren dat de meeste korting een sigaar uit eigen doos is, we gaan er voor. Korting is winst. Korting is de verzachting van de pijn die een grote aanschaf met zich meebrengt.

Terwijl ik aan de ene kant zelf acties bedenk, maak ik er aan de andere kant dankbaar, en vaak tegen beter weten in, gebruik van. Albert Heijn zegeltjes, Douwe Egberts punten, Esso tankpunten, Esprit klantenkaart, Jumbo Dagjes Uit… En dat is nog maar een kleine greep uit de verzameling spaaracties. Ook qua kortingsacties dans ik de marketeers naar de pijpen: zonder enige schaamte lever ik bij mijn aankoop de uit de folder geknipte kortingsbon in. Behalve gisteren.


Mijn dochter’s kamer is aan een kleine renovatie toe. De voorbereidende werkzaamheden vlotten iets harder dan verwacht, dus spontaan gingen we gisteren op zoek naar behang. Na een aantal winkels op de meubelboulevard bezocht te hebben, hadden we bij de Praxis beet. Braaf rekende ik het behang af. Het feit dat ik geen kortingsbonnen en dus geen korting had, nam ik voor lief. En toch… toch dook ik thuis in de bak met oud papier. Om tot de ontdekking te komen dat ik zo’n € 35 korting was misgelopen. Take it, or leave it?


Volgens de kleine lettertjes geldt de korting alleen als de bonnen vooraf zijn ingeleverd. Wil ik mijn korting kunnen claimen, dan zou ik in theorie dus eerst het behang moeten terugbrengen, om vervolgens opnieuw – dit keer wel op vertoon van de kortingsbonnen – af te rekenen. Dit alles nadat ik 15 kilometer heb gereden. Is het dit waard? Terwijl ik me dit hardop afvraag, is het antwoord voor mijn dochter overduidelijk: mama, dat is oplichterij! Ik doe verwoede pogingen om haar uit te leggen dat hier niets illegaals aan is. Maar tegelijkertijd begrijp ik haar punt. Toch kan ik de gedachte dat ik € 35 heb laten liggen, niet loslaten. Ik knip de kortingsbonnen uit, stap in de auto en sla m’n slag. Want ook al rook ik niet, die sigaar is van mij.