Blog: Content en verwachtingen

Blauwtje lopen door Daniëlle van de Werken

Onlangs las ik een blog waarin contentmarketing vergeleken werd met daten. Uitgangspunt was kort gezegd dat je vandaag de dag met snelle, arrogante praatjes geen succes boekt. Zorg dat je gewild bent, zonder je op te dringen. Ofwel, deel inhoud, zonder er direct iets voor terug te vragen. Hoewel ik het hier zeker mee eens ben, zette deze vergelijking me onbewust aan het denken.

Nog niet zo lang geleden liep ik met mijn elfjarige dochter rond etenstijd in Spanje. Zoals in alle toeristische kustplaatsen, werd ook hier bij ieder eettentje vol overgave geprobeerd ons te strikken om plaats te nemen en iets te nuttigen. Waarop mijn dochter zegt dat wanneer zij hier een restaurant zou hebben, ze niemand bij de ingang zou zetten om klanten binnen te halen, maar het terras zó leuk zou maken dat iedereen daar uit zichzelf aan zou willen schuiven. Als dit principe voor haar al zo vanzelfsprekend is, hoe moeilijk kan het dan zijn? Laten we één ding niet vergeten; zij is elf en kent geen financiële verplichtingen en verantwoordelijkheden. Zij kan zich permitteren idealistisch te denken. Zoals het zou moeten. Maar wat als je de eigenaar bent van een Spaans eettentje en je de economische crisis iedere dag voelt? Lange termijn denken wordt dan ineens een stuk moeilijker.


Tijdens diezelfde vakantie had ik de beschikking over een huurauto. Vooraf thuis via internet geboekt. Ken je dat gevoel dat iets te mooi is om waar te zijn? Dat had ik bij het online reserveren van deze auto. Zó goedkoop… Tot twee keer toe heb ik de kleine letters gelezen. Maar zelfs als ik alle verzekeringsopties aanvinkte en het eigen risico afkocht, was en bleef Goldcar nog steeds spotgoedkoop. Geland op Barcelona Reus werd alles al snel duidelijk. Nou ja, snel… Na 1,5 uur in de rij staan (met slechts vier mensen voor me), was ik aan de beurt. Precies begrijp ik het nog steeds niet, maar de kern was dat ik ter plekke het dubbele moest bijbetalen (anders had ik wel een eigen risico), waarbij de schrikbarende kosten van een lekke band en sterretje in de ruit me als een nachtmerrie werden gepresenteerd. Uiteindelijk was ik per saldo niet meer kwijt dan wanneer ik bij de buren, Europcar, zou zijn geweest. Met als enige verschil dat ik daar slechts één iemand voor me in de rij zou hebben gehad, dus sneller op de plaats van bestemming geweest zou zijn en het gevoel van teleurstelling en oplichting me bespaard zouden zijn gebleven. Die avond ging de meeste omzet naar Goldcar. Maar is dat over een jaar nog steeds zo?


In theorie weten we het allemaal heus wel. De klant is koning en bepaalt. Meer dan ooit. Ook Goldcar en al die Spaanse toeristische restaurantjes weten het. Maar doen we ons niet allemaal soms een beetje beter voor dan dat we zijn? Zeker tijdens een eerste date? Soms willen we gewoon geen (financieel) blauwtje lopen. Ook al is het resultaat mogelijk maar tijdelijk.